به گزارش پرسپولیس پرشین ، ۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۵ بود که علیرضا بیرانوند بعد از کش و قوس های فراوان با پرسپولیس قرارداد بست و دروازه بان تیم سرخپوش پایتخت شد. از این انتقال پر حرف و حدیث قریب به یک سال و شش ماه می گذرد.

بیرانوند طی این مدت روزهای خوب و بد زیادی داشت. روزهایی که در اوج قله قرار گرفت و روزهایی مثل الان که خواب راحت شبانه برایش حرام شد. روزهایی که قول داد ده سال بماند تا روزی که تهدید به رفتن کند. روزهایی که در اینستاگرام گفت “تن من مباد و پرسپولیس باد” تا روزهایی که به هوادار هیس گفت. بیرانوند با حضور در پرسپولیس به شماره یک تیم ملی تبدیل شد و به قهرمانی در لیگ برتر دست پیدا کرد. او به واسطه حضور در این تیم پرهوادار مزه تشویق شدن و مورد توجه قرار گرفتن را چشید. این دروازه بان خرم آبادی اما در این روزها خودش تیشه به دست، به جان اینده اش افتاده و تشرهای اطرافیان هم درش اثر ندارد. او روز به روز در حاشیه فرو می رود و گوشش هم بدهکار نیست. جاده ای که بیرانوند در آن قرار گرفته مقصدش به ناکجا آباد است. اما ایا این اولین باری است که آقای شماره یک این گونه پشت پا به همه چیز می زند؟ جواب قطعا خیر است.

وقتی می خواست استقلالی شود

بیرانوند وقتی در نفت تهران تازه برای خودش اسم و رسمی به پا کرده بود در یکی از مصاحبه ها از علاقه اش به پیراهن آبی گفت. با این حال حضور دروازه بانی چون مهدی رحمتی انتقالش را غیر ممکن می کرد. در فصل نقل و انتقالات بود که او در باشگاه استقلال حاضر شد و شایعه ها چند برابر شد. این در حالی رخ داد که علیرضا با نفت قرارداد داشت و اصرار می کرد که در باشگاه استقلال حاضرنشده اما تصاویر چیز دیگری می گفت.

اصرار برای پرسپولیسی شدن در نیم فصل

درخشش در لباس نفت و بحران درون دروازه پرسپولیس باعث شد تا سرخپوشان برای جذب دروازه بان دست به دامن بیرانوند شوند. بیرانوندی که گفته بود استقلالی است حالا اشاره می کرد که فوتبال حرفه ای شده و به پرسپولیس هم ممکن است برود. دروازه بان جوان در ادامه با منصور قنبرزاده مدیرعامل وقت نفت به شدت به مشکل خورد. در تمرینات حاضر نشد. مصاحبه پشت مصاحبه و درگیری با منصوریان. به پرسپولیس نرفت اما به نیمکت تبعید شد و تا مدتها ذخیره نشین شیخ ویسی بود و فرصت بازی پیدا نکرد.